Mijn iPhone en ik

MIJN IPHONE EN IK

Het begon met de vraag:’Wat denk je van een iPhone?’. Eigenlijk dacht ik er niet zoveel van. Een sprekende mobiele telefoon had ik tenslotte al, ook al wist ik amper hoe ik ‘m moest gebruiken. En zo’n iPhone had toch alleen een spiegelglad scherm zonder knoppen, waarop je wat moest tikken of vegen? Maar manlief gaf niet op en dezelfde vraag kwam toch weer eens bovendrijven. Nog steeds was ik erg vaag in mijn antwoorden. Geen idee wat ik er van vond, wat ik er mee moest en wat ik er mee zou kunnen gaan doen. Dat er voice-over op zat, werd mij fijntjes gedemonstreerd. Dan hoefde er ook geen dure spraaksoftware voor een gewone mobiele telefoon te worden aangeschaft. Ook bleef ik op deze manier een beetje bij met de huidige technologie. Een volgend argument om de iphone bij mij aan te bevelen was het feit dat ik jaren geleden ook geleerd had om met spraaksoftware op de computer om te gaan dus dit zou me ook best lukken. Het idee bleef een beetje ronddwarrelen in mijn hoofd, een definitief ja of nee kwam er nog niet uit. Tot op een goede dag, vlak voor mijn verjaardag het woord instructie ter sprake kwam. Na even gegoogeld te hebben, kwam Bartimeus tevoorschijn. Daar geven ze instructie in hoe om te leren gaan met de iPhone. En ik pakte de huistelefoon, een gewone ouderwetse handset en belde, ja, alleen maar voor wat informatie over deze instructie. Na een goed gesprek verbrak ik de verbinding en wat bleek? Ik had mezelf voor deze instructie opgegeven! Nu wist ik tenminste ook een leuk cadeautje te vragen voor mijn verjaardag.

Nu ik dan eindelijk de knoop had doorgehakt, wilde ik natuurlijk zo snel mogelijk beginnen met de cursus. Vele Formulieren voor een behandelplan, toestemming om medische gegevens op te vragen en andere voor de AWBZ werden ingevuld, ondertekend en teruggestuurd. In de tijd tussen het opgeven en mijn eerste cursusochtend had ik echter niet stilgezeten. Van alles probeerde ik, zelf een beetje tikken en vegen. Vaak was ik achter mijn computer te vinden om informatie te vergaren. Er moesten nog veel meer blinden of slechtzienden gebruik maken van een iPhone, dat leek me wel duidelijk. En als ik het niet meer wist, kon ik terecht bij mijn man of kinderen. Alhoewel de kids nog maar 10 en 14 jaar zijn, gaan ze erg vlot tikkend en vegend hun weg door het digitale leven.

Vol goede moed ging ik met een volledig opgeladen iPhone en Daisyspeler/memorecorder naar mijn eerste cursusochtend bij Bartimeus in Utrecht. Nieuwe informatie kon ik dan eenvoudig op mijn Daisyspeler inspreken om later thuis nog eens te beluisteren. Ik vond dat ik aardig wat had opgestoken door zelf te experimenteren. Niets was minder waar. Inmiddels ben ik aan een derde ochtendsessie toe. En ik vind het allemaal fantastisch. Ik leerde eerst de basisdingen, hoe is het scherm opgebouwd, wat staat er op je scherm, een aantal tik- en veegbewegingen. Door veel te oefenen, leek alles steeds gemakkelijker te gaan. Ik heb om een paar dingen te noemen geleerd mailtjes te laten voorlezen, gewhats-appt, wat instellingen gewijzigd en een aantal appjes bekeken. Nou ja, dat bekeken is bij mij intussen beluisterd geworden. Omdat ik nauwelijks meer iets zie, heb ik om mijn accu te sparen zelfs altijd het ‘schermgordijn’ aanstaan. Dan is het scherm donker, maar alles werkt wel gewoon. En wat het leuke aan zo’n iPhone is: je kunt er ook nog mee bellen!

Intussen zijn we slechts vier maanden verder en sleep ik mijn iPhone overal mee naar toe. Ik ben dus helemaal om.
Fijn, volgende week alweer cursus!

GASTSCHRIJVER INFORMATIE

Naam: Caroline van der Wardt

Beschrijving

Caroline van der Wardt is getrouwd, heeft een dochter van 14 en een zoon van 10 jaar. Ze woont  in een Vinexwijk nabij Utrecht. Vanaf haar geboorte heeft ze de erfelijke oogaandoening Retinitis Pigmentosa (RP). Rond haar dertigste verergerde de aandoening behoorlijk en nu heeft ze minder dan 5% zicht.

Print page